شبی خسته رستم ز رزم و نبرد *** کشيد از درونش يکی آه سرد

نه جفتی که دستی کشد بر سرش *** نه ياری که بنشاند اندر برش

بخود گفت "رايانه "را ساز کن *** هم ايدون تو "وبگردی" آغاز کن

ز تن برنکند او سلاح و زره *** به "لپ تاپ" خيره به ابرو گره

چو "رايانه "را پهلوان"بوت" کرد *** سلاح و زره يک طرف سوت کرد

از اين خيرگی گشت مامش غمين *** رخش پر زخشم و دلش پر زکين

بدو گفت رودابه ای پهلوان *** در آغاز گويم تو را با زبان

تو لشکر بياراستی گاه رزم *** به آراستن نيست در خانه عزم ؟

اگر بر نتابی تو نظم درون *** تو را افکنم از سرايم برون

در اينجا سرو کارو تو با من است *** که رودابه چون زال پيل افکن است

تهمتن ازين گفته بگرفت خشم *** نتابيد و گرديد ، پر آب چشم

چو زين سرزنش گشت زار و پريش *** فراموش بنمود" پسورد" خويش

بزد بر سر" ماوس "مشتی گران *** که ترسند از هيبتش ديگران

در انديشه می بود گُرد دلير *** بپيچيد بر خويش چون نره شير

بياد آمدش، ناگهان رمز خويش *** بياورد "کيبورد" "رايانه" پيش

فشرد او بسی دکمه ها را به زور *** سرانجام بنوشت رمز عبور

نمايان شد آن صفحۀ نيلگون *** که می کرد او را همی رهنمون

که آکنده از "آيکون "رنگ رنگ *** که می برد او را به شهر فرنگ

به "چت روم"شد ناگهان پور زال *** که آنجا بود مرکز عشق و حال

در آنجا يکی بود دخت زرنگ *** به" چت" گشت با او همی بيدرنگ

مر آن دخت را نام تهمينه بود *** پری روی و پر مهر و بی کينه بود

تهمتن چو شد وارد گفتگو *** به او گفت اوصاف خود مو به مو

بگفتا منم رستم داستان *** بود شهر ما زابل باستان

يکی رخش دارم بسی تيز پا *** گذارد همی پشت سر" زانتيا"

به زور و به بازو ندارم همال *** نباشد در اين باره جای سوال

به سيم و به زر خانه انباشته *** بنايی دو اشکوبه افراشته

مرا مرده ريگ است گرزی ز سام *** بکشتم به آن شيرها در کنام

چو تهمينه ديد اين همه فَر و جاه *** ز شادی بزد خنده ای قاه قاه

به خود گفت آن دلبر ماهرو *** روا نيست کم آورم پيش او

بگفتا سمنگان بود شهر من *** که گشته همی رشک ملک ختن

ندانی منم دختر پادشاه *** ندارد کسی همچو من بارگاه

که چون ماهم و پنجۀ آفتاب *** پری رو تر از دخت افراسياب

به کاخ وبه باغ وبه ملک و سرا *** غلام و کنيزک به صف اندرا

به" وب کم" اگر رخ نمايان کنم *** تورا پاک شيدا و حيران کنم

بگفتا بيا تا ببينم تو را *** چو غنچه ز گلبن بچينم تو را

چو تهمينه آگه شد از آن نياز *** بيافزود با عشوه بر فَر و ناز

بگفتا چه انديشه کردی جوان *** که خواهی ببينی رخم را عيان

هزاران جوان مَر مرا خواستگار *** بزرگان و خوبان چو اسفنديار

چو رستم شنيد اين سخنهای او *** ببست ناگهان بغض راه گلو

سراپاش گرديد خشم و خروش *** رگ غيرتش زود آمد به جوش

بزد بر سرميز "رايانه" مشت *** دوصد ناسزا گفت و حرف درشت

بگفتا به رخ می کشی دشمنم *** تو پنداشتی کوهی از آهنم

مده بر دلم بيش ازين پيچ و تاب *** مکن بيش از اين پور دستان خراب

چو تهمينه در مخ زنی بود چُست *** بخود گفت کارم شد اينک درست

به زانو درآوردم اين پهلوان *** که ديگر ننازد به زور و توان

توانا تر از عشق نيرو مباد *** که ايزد بر اين پايه گيتی نهاد